Ta strona używa polityki Cookies (ciasteczek). polityka cookiesx

Akademia Sztuk Pięknych

Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie

Zapraszamy na wystawę

TOMASZ MILANOWSKI

Wernisaż 3 lutego 2016, godz. 18

Wystawa otwarta do 24 lutego 2016.

Galeria Wystawa, Al. Wojska Polskiego 29, Warszawa http://wystawagaleria.pl/

Tomasz Milanowski (1972) w latach 1993 – 1998 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jego dyplom w pracowni prof. K. Wachowiaka wyróżniony został nagrodą rektora. Po studiach związał się z macierzystym wydziałem. W 2008 r. uzyskał tytuł doktora sztuk pięknych, a w 2012 r. habilitację. W 2013 r. otrzymał stypendium Pollock – Krasner Foundation w Nowym Jorku. W 2015 r. objął pracownię na ASP jako profesor nadzwyczajny.

O malarstwie Tomasza Milanowskiego:

Teatr materii malarskiej

Motywu kwiatów do którego przyzwyczaił nas Tomasz Milanowski próżno by szukać na tej wystawie. Ale właściwością jego płócien i gwaszy od dawna było także co innego: zmysłowa namiętność do materii malarskiej. Tłuste, gęste impasty, swobodne, celne plamy, gesty malarskie zapisujące gwałtowność ruchu od dłuższego już czasu tworzą główny ton tego malarstwa. Któż z nas malarzy nie lubi farby? Lecz w tym przypadku mamy do czynienia z czymś więcej: z jej apoteozą. To nie jest zwykłe upodobanie – to kult lub obsesja.

Jedną z linii rozwojowych modernistycznego malarstwa była stopniowa emancypacja koloru od zagadnień formy i treści na rzecz wartości samodzielnych. Ten fakt stoi u podstaw szeregu kierunków i szkół XX wiecznego malarstwa, spośród nich dla sztuki Milanowskiego najważniejszym odniesieniem wydają się taszyzm, informel, malarstwo materii i amerykański abstrakcyjny ekspresjonizm. Ten fakt stoi także u podstaw twórczości malarskiej Stefana Gierowskiego, u którego uczył się Milanowski.

Oczywiście powstaje pytanie o sens i znaczenie restytucji autonomicznego gestu malarskiego i informelowej abstrakcji ? W mojej opinii, dzisiaj, w rzeczywistości ekranów i symulakrów swoista bezpośredniość i materialność gestu malarskiego jest świeża i potrzebna. W jakiś sposób potwierdzają tą opinię reakcje publiczności na obrazy Milanowskiego. Dla publiczności proces malarski bezustannie pozostaje fascynującą tajemnicą oddziaływującą w sposób bardzo pierwotny.

Właśnie to jest istotne, malarstwo ma tu szansę odradzać się w swojej pierwotności. Cofamy się do archetypowych wartości malarstwa, do siły pigmentu i plamy. Na poziomie odbioru także mamy tu zjawiska pierwsze. W psychologii widzenia rozpoznawanie zrozumiałych postaci w przypadkowych plamach jest podstawową funkcją widzenia. Tomasz Milanowski mówi, że celowo nie tytułuje swoich płócien aby pozostawić widzowi swobodę interpretacji. W wypadku tych obrazów zakres tej swobody jest wyjątkowo duży. Ten teatr materii malarskiej w sposób bardzo indywidualny oddziałuje na podświadomość każdego odbiorcy.

Wszystkie prezentowane obrazy powstały na kwadratowych podobraziach będących ulubionym formatem malarza. Charakterystyczny wybór. Kwadratowe obrazy przynależą do mitu modernistycznej autonomii sztuki. Poprzez wybór formatu te obrazy są bardziej niejednoznaczne – kwadrat nie jest ani formatem jednoznacznie pejzażowym ani kojarzącym się z figurą człowieka. Kwadrat posiada oddziaływanie ikoniczne – świadomie wykorzystane przez malarza.

Prezentowane obrazy dostarczają zmysłowej przyjemności. Dominują ogniste żółcie i oranże, uderzenia czerwieni i zieleni. Barwy jasne kontrastowane są czerniami i ciemnymi fioletami. Obrazy Milanowskiego powstają w procesie monotypii sterowanej przez autora. Powstają metodami kierowanego przypadku. Płótno pokryte farbami jest odciskane o drugie płótno. Liczy się ilość, kolejność i rozlewność nałożonych farb. Siłę doświadczenia malarza poznajemy po opanowaniu skali i jakości nasyceń barw. Ciekawe czy po wyczerpaniu tego cyklu, z burzliwej materii malarskiej znów wyłoni się motyw?

Jan Mioduszewski

 

 

 

Wydarzenia

Więcej