Części. Zofia Glazer-Rudzińska

Zapraszamy na wystawę twórczości Zofii Glazer-Rudzińskiej, prezentującą litografie, formy przestrzenne, malarstwo, rysunek oraz materiały archiwalne pochodzące z rodzinnego zbioru artystki. Ekspozycja przybliża jej wyjątkowe spojrzenie na cielesność, naturę i doświadczenie kobiecej podmiotowości, a także odsłania proces pracy z techniką litografii, której poświęciła wiele lat działalności artystycznej i pedagogicznej.

Przekrojowa wystawa twórczości Zofii Glazer-Rudzińskiej (1950–2017) prezentuje litografie, formy przestrzenne, malarstwo, rysunek oraz materiały archiwalne.

Litografia, będąca głównym medium artystki, to przedstawienia fragmentów ciała. Prace wykonane w tej technice stały się pretekstem do ukazania różnych aspektów cielesności, w tym jej fizycznego wymiaru poznawczego. Ciało stanowiło dla Glazer podmiot ontologiczny; ujawniała ona jego silne związki z naturą oraz wrażliwą perspektywę własnej podmiotowości.

Takie ujęcie tematu sytuuje twórczość Zofii Glazer w kontekście polskiej sztuki feministycznej.

Tytuł wystawy nawiązuje do sposobu przedstawiania ludzkiej postaci, która w pracach artystki zawsze pozostaje fragmentaryczna – jakby determinowana ciągłym procesem stawania się. Ekspozycja jest także zaproszeniem do poznania samej techniki litografii, wymagającej precyzji, siły fizycznej i otwartości na przypadek. Zofia Glazer uczyła tej techniki w warszawskiej ASP oraz w Cali w Kolumbii.

Wybrane prace Glazer pozwalają spojrzeć na dorobek artystki w szerokiej perspektywie biograficznej. Wszystkie prezentowane obiekty pochodzą z jej rodzinnego archiwum. Wystawa jest wynikiem dwóch semestrów pracy grupy kuratorskiej nad archiwum artystki oraz przeprowadzenia rozmów z opiekunem zasobu Krzysztofem Rudzińskim, mężem Zofii Glazer.

Zofia Glazer-Rudzińska (1950–2017)

Malarka, graficzka, rysowniczka, autorka form przestrzennych i bibliofilskich wydań poezji. Absolwentka Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom z wyróżnieniem w pracowni litografii obroniła w 1974 roku. Od 1975 roku związana z macierzystą uczelnią, gdzie przeszła wszystkie stopnie kariery akademickiej – od asystentki prof. Jerzego Tchórzewskiego po tytuł profesora zwyczajnego (1997). W latach 1996–1999 pełniła funkcję prodziekanki Wydziału Rzeźby, od 1995 do 2017 roku prowadziła Pracownię Rysunku na tym samym wydziale. Prowadziła również zajęcia z rysunku w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie (1990–1992). Autorka licznych cykli litografii, takich jak Kraby, Katedra, Nauka latania, Portrety, Salon czy Pejzaż. Jej czarno-białe litografie z motywem dłoni wyróżniały się intuicyjną siłą formy. Zrealizowała szereg wydawnictw bibliofilskich – ilustrowała poezję Dylana Thomasa, Paula Éluarda, T.S. Eliota, Józefa Barana i Anny Kamieńskiej. Aktywna uczestniczka życia artystycznego i pedagogicznego, wieloletnia jurorka Ogólnopolskiego Konkursu Szkół Plastycznych. Cieszyła się wielkim uznaniem studentów i środowiska akademickiego.